FastLearners egrafes

Ποιος είναι μετανάστης;

974436 10203993353208935 1390209800 n

  Πρόσφατα αποφάσισα να κάνω ένα μεγάλο και δύσκολο βήμα στην ζωή μου,

μεταναστεύοντας στην Αυστρία. Πρίν πάρω αυτήν την απόφαση έκατσα και σκέφτηκα πολύ σοβαρά όσο το δυνατόν περισσότερες πλευρές μπορούσα να φανταστώ ότι θα επηρεάζονταν. Ξεκίνησα από τα άμεσα οικονομικά στοιχεία για να προχωρήσω στα οικογενειακά ζητήματα, να φτάσω σε κοινωνικού περιεχομένου αναζητήσεις και τελικά να ακουμπήσω μέχρι την εθνική ταυτότητα, την Ευρωπαϊκή ιστορία, κλπ. Σίγουρα η προετοιμασία αναλώνεται σε πρακτικά ζητήματα και σε συγκρίσεις μαθηματικής βάσης, ενώ ο ρεαλισμός της οικονομικής αστάθειας που ζούμε στην Ελλάδα τα τελευταία 6 χρόνια παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην σκέψη. Η οικογένεια, οι φίλοι και η προσωπικότητα είναι αυτά που θα βοηθήσουν στην τελική ευθεία και όλα μαζί θα συντελέσουν σε αυτό που ο καθένας πιστεύει πως είναι το πρώτο σταθερό βήμα σε μια νέα κατεύθυνση, σε μια νέα χώρα.

  Το εγχείρημα της μετανάστευσης έχει πολλές διαβαθμίσεις: κυμαίνεται από μια άτακτη, ενστικτώδη φυγή στο εξωτερικό έως την ονειρική μεταγραφή μεγαλοστελεχών πολυεθνικών εταιριών. Ανάλογα λοιπόν τις συνθήκες που ακολουθούν αυτή την κίνηση, ο καθένας βιώνει την μετανάστευση διαφορετικά. Έτσι γεννάται το εσωτερικό ερώτημα της μεταναστευτικής ταυτότητας. Έχω ακούσει και διαβάσει πολλές απόψεις, πολλές προσπάθειες να δοθεί ετυμολογικός ορισμός για τον μετανάστη. Σε μερικές περιπτώσεις υπάρχουν προσδιορισμοί, εθνικοί, νομικοί, οικονομικοί, κλπ. Με κάποιους από αυτούς τους ορισμούς, εύκολα συμφωνούμε όλοι:πχ. Μετανάστης είναι ο άνθρωπος που έφυγε από την χώρα καταγωγής του για να εγκατασταθεί σε μία άλλη. Έτσι έκανα και εγώ!

  Φτάνοντας λοιπόν στην Αυστρία, αντιμετώπισα τις πρώτες δυσκολίες λόγω γλώσσας. Δεν γνωρίζω Γερμανικά,οπότε η καθημερινότητα μου έχει κάποια επικοινωνιακά εμπόδια. Πέραν τις γλώσσας, μπήκαν σύντομα δυσκολίες λόγω διαφοράς νοοτροπίας. Δεν είμαι Αυστριακός,οπότε η συμπεριφορά μου έχει διαφορά από την αυστριακή. Εκεί που δεν αντιμετώπισα κανένα ζήτημα προσαρμογής ήταν στην οργανωμένη δημόσια διοίκηση, στα λυμένα γραφειοκρατικά προβλήματα, στην ύπαρξη πρόνοιας, συναρμοσμένης λογικής σκέψης και στην ύπαρξη κοινής λογικής. Σύντομα καθώς οι προοπτικές άρχισαν να διαφαίνονται, καθώς το ένα μετά το άλλο ζήτημα λυνόταν, άρχισε να γίνεται αυτόματα μια σύγκριση μεταξύ των ελληνικών βιωμάτων μου και της αυστριακής πραγματικότητας.

  Καθώς λοιπόν απολάμβανα με ευκολία το υποχρεωτικό μεσημεριανό διάλλειμα, τις λιγότερες ώρες εργασίας για μεγαλύτερη αμοιβή, τις προνοιακές υποδομές, το αυτόματο κράτος, τα άψογα οργανωμένα λεωφορεία, την οργάνωση όλων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και την παροχή μιας ασφαλούς και άνετης διαβίωσης, άρχισαν να μου λείπουν οι άνθρωποι. Δεν μιλάω μόνο για την οικογένειά μου. Είναι δυσβάστακτο το φορτίο της έλλειψης των αγαπημένων σου, ψυχικά αβάσταχτο, σε τσακίζει και σε αφήνει ανήμπορο να αντιδράσεις σε οτιδήποτε. Είναι η έλλειψη αυτών που δεν είχες παρατηρήσει ποτέ, γιατί τα θεωρούσες εξ αρχής δεδομένα, σαν αξιώματα. Αυτά για εμένα συνοψίζονται στις κοινωνικές και φιλικές σχέσεις, σε αυτά που αθροιζόμενα στην οικογένεια και το περιβάλλον αποτελούν την πατρίδα.

  Όσο και αν είχα προσπαθήσει να σκεφτώ τι συμβαίνει γύρω μου στην Ελλάδα, για να μπορέσω να αντιληφθώ τα κακώς κείμενα και να δράσω για να βοηθήσω στην βελτίωση των γύρω μου συνθηκών, δεν είχα φτάσει ποτέ σε τέτοιο επίπεδο αντίληψης. Έπρεπε να κάνω ένα βήμα απομάκρυνσης για να δω από την Αυστρία κοντά και καθαρά την Ελλάδα. Για να νοήσω τι πραγματικά είναι η χώρα μας και τι δεν είναι. Που βρίσκονται οι μύθοι και που οι αλήθειες. Τι διαφορές έχουμε από τους ξένους και τι ομοιότητες. Που υπερτερούμε και που όχι.

  Τελικά μετανάστης ορίζεσαι όταν βουρκώνουν τα μάτια σου, ακούγοντας σε ραδιοφωνική εκπομπή μέσω διαδικτύου τον Μπιθικώτση να τραγουδάει «Της αγάπης αίματα» στο γραφείο σου μακριά από την πατρίδα. Ή κάπως έτσι τέλοσπαντων. Όχι βέβαια γιατί σου έλειψε το Ελληνικό ραδιόφωνο ή ο Μπιθικώτσης, αλλά γιατί είναι ξεκάθαρο πλέον πως αυτό που αγάπησες σαν πατρίδα δεν υπάρχει…Δεν υπήρξε ποτέ. Πατρίδα ήταν αυτό το όνειρο, ήταν αυτός ο ρομαντισμός και η πεισμώδης επιμονή κάποιον περίεργων τύπων να διεκδικούν το αυτονόητο σε μια χώρα με τόσες αντιφάσεις, που φτάνει στο σημείο να προετοιμάζει των διωγμό των παιδιών της, εξοπλίζοντάς τα με παροιμιώδεις αρετές, αξιοζήλευτες για τα κοινά και βατά δεδομένα του εξωτερικού.

aliki

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

sesoulaWinterBlack3

Κράτα το

vardakiFINAL225x317

caramela

Κράτα το

bycycle

Follow us

facebook button twitter button

Αν το περιεχόμενο της ιστοσελίδας μας σας ενοχλεί, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας.